ماه مهر هم از راه رسید .این مصداق این است که زندگی به فاصله  چشم بر هم زدنی خواهد گذشت و من این را آن هنگام دریافتم که معلم ادبیاتم در دفترم نوشت که ١١ مهر متوالی را پشت سر گذاشتم . اکنون از آن سال -سال ها می گذرد و من بیش تر از این ها را طی کرده ام و حالا که به آن روزها فکر می کنم ....آه از نهادم بلند می شود .ودر آخر  تنها چیزی که سهم من می شود بغض های فرو خورده و شب گریه های خاکستری است که  برایم به یادگار تا ابد باقی خواهد ماند  وعاجزانه  به این باور می رسم که چه کوته فکر این گونه می اندیشیدم که کی این دقیقه ها و ثانیه ها با صدای زنگ مدرسه به فرجام خواهد رسید .اگر چه اینک محیط دانشگاه را تجربه می کنم و همیشه در مدرسه  دانش آموز درس خوانی  بودم  .اما نمی دانم چرا همیشه آرزوی یک روز تعطیل برای فرار ازبار و  فشار این همه درس ... در آن موقع رویای هر شب وروزم بود .اما اینک حاضرم تا تمام آن چه را که دارم ببخشم ودر عوض  یک بار دیگر در حیاط مدرسه روی هم آب بپاشیم و نگران ساعت بعد باشیم که نکند این دفعه معلم  ما را برای درس صدا بزند و خنده هایمان را تلخ کند و امروزمان را زهر مار .شاید بی خود نگفته اند که آدمی هر آن چه را از دست بدهد ارزش و قدر آن را بیش تر می فهمد  .به راستی که هیچ گنجی بالاتر از با هم بودن ودر کنار هم بودن نیست .اینک همه دوستانم به راه خود رفته اند و آن چه مال  من است   تنها غروب های پر از دلتنگی ست ....